Weg met de hete aardappel

Je kan de pot op! Met je zakelijke teksten. Zonde van jouw tijd en de mijne.

Vertel me in je eigen woorden wat je wilt vertellen en ik typ er een goedlopend verhaal van, zonder poespas. Je boodschap moet van het scherm aflezen alsof je het me vriendschappelijk toevertrouwde op een tuinfeestje in Toscane. Zonder in te boeten aan professionaliteit.

Wat de meeste mensen ‘in het echie’ geneigd zijn te doen – zeker als je 40 uur per week met dezelfde collega’s onder een systeemplafond doorbrengt, of als je baas of je klant meeleest – is een verhaal schrijven, vervolgens een hete aardappel in de keel steken en door dat filter de tekst nog eens flink herschrijven. Moeilijke woorden erbij, een willekeurige greep uit de bullshit-bingo en je zakelijke tekst is klaar. Waar of niet waar?

Helemaal niet erg, heb ik me in het verleden ook meer dan eens schuldig aan gemaakt, maar het is niet meer van nu.

Gevolg van die hete aardappel? Degene die het leest moet het in de hersenpan eerst weer terugkoken naar begrijpelijke taal. Jij maakt een makkelijk verhaal moeilijk en de ander moet het weer makkelijk maken. Helaas heb je die tijd niet meer. We leven in het Twitter-tijdperk. Onze concentratieboog beslaat precies 280 tekens en dan willen we weer verder scrollen. Dat betekent dat je de aandacht meteen moet grijpen én vasthouden, met hapklare brokjes. Jij hebt toch uitstekende kennis van zaken en een goed verhaal? Dan is toch je enige doel om die informatie over de bühne te krijgen? Nou dan.

Die hete aardappel gebruiken we vanaf nu alleen nog als je eigenlijk niet goed weet waar je het over hebt. Dan is het een absoluut wondermiddel. Dikke laag gratin erover en je kunt prima verbloemen dat je er geen kaas van hebt gegeten. Maar dat heb je wél. Dus dat impostor syndrome doen we gelijk weer retour afzender.

Ook hete aardappelen terugkoken naar begrijpelijke taal? Ik help je graag.