Akkefietje met de Duitse politie

“Aai voed laaik toe kam of ze rood alaaiv!” briest de Duitse agent door het raam aan de passagierszijde van mijn pauwto (zo heet m’n auto sinds ik ‘m voorzien heb van blauwe wieldoppen). Zijn collega’s staan met geweren, gestreken uniformen en uitgestreken gezichten in het gelid aan de andere kant van de weg. Acuut waan ik me ergens in 1940, ware het niet dat dit gewoon 2025 is, ergens bij een grenspost waar de A37 net na Zwartemeer (Drenthe) overgaat naar de E233 (Duutslaand).

Even voor je context: ik ben een notoir irritatiegeval voor achteropkomende cruisecontrolrijders. Mijn snelheid hangt niet zozeer af van het getal op de verkeersborden en des te meer van mijn *haal door wat niet van toepassing is: humeur / nachtrust / in-gedachten-verzonkenheid / ‘I’m the man’-vibe na een veer in de poeperd van een tevreden klant etc. De ene keer zie je dus enkel een grijsblauwe flits, de andere keer zou je zweren dat je achter een bloemkoolhoofdje rijdt (de benaming die ik en mijn kinderen hanteren als wij zelf achter een vergrijzende medelander rijden, vanwege de sterke gelijkenis van het silhouet van een witte krulspeldenkop met een zekere groente).

Vaag had ik de verkeersfuik wel geregistreerd en de snelheidsborden die van 80 naar 50 naar 30 naar 10 gingen met een emmertje zout aan me voorbij laten gaan, want, eh, lekker nummer op de radio (en kom op, 10 is toch geen snélheid?!).

En nu stond ik dus stil aan de Duitse grens, oog in oog met een – van binnen kokende – agent, die zojuist de dood in de ogen had gekeken (heus niet, mijn remmen waren net glansrijk door de APK) omdat ik in zijn beleving vol gas op hem af kwam stuiven (oké, misschien had ie daar een klein beetje gelijk in).

Gelukkig heb ik de verschrikte uilenblik van mijn moeder geërfd die ons in dit soort situaties zonder uitzondering redt van totale catastrofe. Na een paar bloedstollende in- en uitademingen terwijl hij me strak aankeek, draaide de agent zich zwijgend om op één hak en marcheerde terug naar zijn matties. (Het was nog steeds 2025, je zou het niet zeggen).

Als een bloemkoolhoofdje in sukkeldraf reed ik met m’n staart tussen de benen de snelweg weer op, want één verkeerde beweging en ik zou – RATTATATATATTTATATA – met een lekke achterband weer aan de kant staan. 

(Mogelijk ging m’n fantasie daar iets met me aan de haal).

Dit alles om te illustreren dat ik:

👮 Niet hou van regeltjes, zélfs niet als ze door de taalpolitie zelf zijn opgesteld.

📔 Wel hou van storytelling.

🔵 Overal een puntje aan kan lullen, maar liever een punt máák.

😊 En jou hier prima mee kan helpen, als je nog wat moeite hebt met online zichtbaarheid en echt iets te vertellen hebt.

PS Dat hoeft absoluut niet zo overdreven als hierboven, maar was wel even lekker tussen al het fantasieloze, ChatGPT gegenereerde geneuzel, toch? 😊

Ik ben hoogst benaderbaar. Je weet me te vinden.