Resting bitch face

Bekend met het fenomeen ‘resting bitch face’? Het moment dat je nog in gedachten verzonken je videobelafspraak opent en nog niet bewust bent van je eigen gezichtsuitdrukking in ruste? Die?

Ik schrik me in ieder geval elke keer de pleuris.

(Voor het geval je denkt dat het alleen vrouwen aangaat, moet ik je teleurstellen. Resting bitch face is genderneutraal, iedereen heeft ‘m.)

Punt is, je zit nog lekker in je eigen wereldje en bent nog niet bezig met hoe de ander naar je kijkt.

Lesje tekstschrijven:
➡ De resting bitch face modus gebruik je voor je eerste draft. Verstand op nul, blik op oneindig en gaan met die banaan.

Lesje redigeren en feedback geven, specifiek als iemand een artikel heeft geschreven naar aanleiding van een interview met jou:
➡ Dit is het moment dat je je spreekwoordelijke eigen camera uit moet zetten. Ik herhaal: moet.

Het blijft confronterend om naar je eigen pratende gezicht te kijken in gesprek met een ander. Dat is hetzelfde als je eigen stem terughoren op de voicemail die je zojuist ingesproken hebt en duizend keer overdoet omdat het zo raar klinkt. Het wórdt niet beter. Niet voor jezelf.

Het ís tegennatuurlijk om je eigen gezicht te zien in gesprek met een ander. Zo heeft de natuur het niet bedacht.

Het is daarom minstens zo vervreemdend om je eigen anekdotes en woordspelingen zwart-op-wit terug te lezen.

Nu komt ie: Als je door die ‘van buitenaf gezien’ bril een artikel over jezelf terugleest en feedback mag geven, ben je geneigd te gaan terugschaven naar politiek correct en wat de vakspecialist tegen wie je opkijkt, zou willen lezen.

Spoiler alert: dan ga je proberen extra intelligent over te komen en verdwijnt alles wat leuk is.

Niet doen, gewoon niet doen. Grappige uitspraken en anekdotes máken het jou. Jij bent precies wat een artikel leuk en leesbaar maakt.

Lang verhaal kort: in standje redigeren moet je je zelfbewustzijn even parkeren en de bril van Story-lezende tante Nel op het toilet opzetten.

Dan zit je goed.