Akkefietje met de Duitse politie
“Aai voed laaik toe kam of ze rood alaaiv!” briest de Duitse agent door het…
Zeg Annemiek, jij bent wel heúl zichtbaar op LinkedIn. Moet dat nou? Elke keer met je blije bakkes in beeld? Je verkoopt toch teksten? Klopt. En nee, dat blije hoofd in beeld hoeft niet. Is niet eens m’n hobby. Maar laat het me toch even uitleggen.
Een tijdje geleden heb ik ontdekt (erkend) dat ik tekstschrijver ben. Net als de meeste pennenlikkers ben ik een introvert pur sang en heb ik de zichtbaarheidsvoorkeuren van een holbewoner in winterslaap. Er is maar één ding dat ik belangrijker vind dan onzichtbaar zijn, en dat is vrijheid. Laat dat nu net hetgeen zijn dat je als zzp’er in overvloed krijgt! Woehoe! Op één voorwaarde… Je moet wel af en toe je kop uit je hol steken.
Dat laatste doe ik uitsluitend voor noodzakelijk kwaad zoals kinders uit school halen, ondertussen hartgrondig hopend dat ik geen andere levende wezens tegen het lijf loop. Kansloze exercitie, dat begrijpt u wel. Het is niet dat ik niet van mensen hou hè, integendeel, ik ben dól op mensen! Vooral op de verhalen. Jammer genoeg vallen die er niet uit als je lukraak tegen mensen aanloopt op straat, dan moet je het doen met koetjes en kalfjes. Iets waar veel introverten een gruwelijke hekel aan hebben. Weertje niet?
Het grootse verschil tussen introverten en extraverten is dat de eerste groep oplaadt door alleen te zijn en de tweede door onder de mensen te zijn. Toch delen ze ook iets gemeenschappelijks: iedereen wil weten wat voor vlees ‘ie in de kuip heeft voordat ‘ie ook maar nadenkt over samenwerken. En daarvoor moet je iemand toch even zien.
Meer dan een derde van de bevolking schijnt introvert te zijn. Kijk maar es om je heen in je kantoortuin. Zie je zwijgende, broedende kippen die aan het eind van de dag een jaloersmakende productie hebben gedraaid? Collega’s die pas iets zeggen als ze hebben nagedacht, maar dan ook echt spot on zijn? Pennenlikkers die ineens aan gaan als de koetjes en kalfjes de ruimte hebben verlaten? Mensen bij wie presteren in de genen zit, zonder erover op te scheppen? Of alleen op een indirecte, briljante manier? Kuch. Dan heb je te maken met een introvert.
Ze zeggen wel eens: een beeld zegt meer dan duizend woorden. Daar moet ik als tekstschrijver mijn verlies nemen, want letters zijn toch maar zwart-op-wit. Het beeld gebruik ik om aandacht te trekken voor de inhoud. Het spreekwoordelijke haakje aan de vislijn. En zo hengel ik je mijn teksten in, want daar zit de boodschap.
Dus. Word jij doodmoe van hele dagen tekstbroeden op projectplannen, vacatureteksten of artikelen die al in je hoofd zitten, maar niet uit je pen komen? Overweeg dan eens een ghostwriter. Ghostwriting betekent zoveel als: ik schrijf een tekst om je vingers bij af te likken, jij zet je naam eronder en ik draag het je niet na. De hemel!
PS Bovenstaande afbeelding is een typisch gevalletje ‘introverte heremietkreeft neemt deel aan hoofdzakelijk extravert georiënteerde wereld’. Full exposure zonder energieverlies! Ik kan het echt iedereen aanraden.
#langverhaalkort
