Akkefietje met de Duitse politie
“Aai voed laaik toe kam of ze rood alaaiv!” briest de Duitse agent door het…
Laatst was ik in het Rijksmuseum in Amsterdam met een liefhebber van kunst. Een Liefhebber met een grote L, kan ik wel zeggen, maar dat klinkt zo raar. Dus ik hou het op liefhebber van Kunst met een grote K. Iemand wiens tranen over de wangen rollen van ontroering bij het zien van De kerk van Auvers-sur-Oise van Van Gogh uit 1890. En de kunstliefhebber had gelijk, ’t is een prachtschilderij. Al lukte het me niet om tranen te veinzen.
Zelf ben ik ook groot liefhebber van kunst, maar een cultuurbarbaar als het gaat om ‘ken uw klassiekers’. Vaak uitgerekend bij de échte groten, haak ik een beetje af. Dan ga ik op een afstandje staan kijken hoe hordes mensen zich vergapen aan een beige meesterwerk in een goudomrande krullijst, in mijn hersenpan naarstig zoekend naar de memo die ik gemist heb.
Zo ook, toen ik door liefhebber van Kunst pontificaal voor de Nachtwacht van Rembrandt gezet werd. Opnieuw bekroop me dat ongemakkelijke gevoel dat er een traan in mijn ooghoek verwacht werd. In mijn hoofd verscheen alleen Nozema testbeeld.
‘Ik eh,’ … stamelde ik.
Ik besloot te biechten in vragende vorm:
‘Waarom is dit eigenlijk zo bijzonder?’
En toen kreeg ik een audiotour van de liefhebber, waarna ik een en ander veel beter begon te begrijpen. En als je het begrijpt, verhoogt ineens de waarde van de tot dan toe stoffig ogende mannetjes in middeleeuwse kostuums.
Liefhebber van Kunst vertelde me dat ik niet moest kijken naar het schilderij an sich, maar dat ik het in de tijdgeest moest plaatsen. In de zaal van de Nachtwacht hangt een hele reeks kunstwerken die vallen in de categorie schuttersstukken. Vrij vertaald: stijve, geposeerde portretfoto’s zoals je die bij de fotograaf laat maken, maar dan anno 17e eeuw. De Nachtwacht was ongekend voor zijn tijd, omdat het gelijk stond aan een spontane groepsselfie in de gouden eeuw. Níemand deed dat. Maar wel onze allereigenste Remmie.
Ik voelde mijn joepievonk aan gaan. Dit was boeiend. En vanaf daar begon ik zelf vragen te stellen, ik wilde meer weten!
Dat ik de Nachtwacht mooi of ontroerend vind, kan ik nog steeds niet zeggen. Maar nieuwsgierig ben ik nu wel. Ook ben ik anders gaan kijken. Dat is wat goede uitleg doet. Dat is het verschil tussen een kenner die je iets vertelt, versus een monotone ingesproken audiotour zonder ziel.
Zoek je iemand die jouw gepassioneerde verhaal weet te vangen in tekst? Ben ik een kei in.
Zoek je een monotone audiotour zonder ziel (lees: ChatGPT)? Gauw wegwezen. Want ChatGPT is een rekenmachine. Ik handel in taal. Joe!
#copywriting #storytelling
