Akkefietje met de Duitse politie
“Aai voed laaik toe kam of ze rood alaaiv!” briest de Duitse agent door het…
Ik ga maar gewoon even eerlijk zijn. De teksten die ik post op LinkedIn schrijf ik met veel plezier, vanuit flow. Die komen zo – floep – uit m’n ziel vallen. Meestal ’s nachts. Dat ze viraal gaan zal heus een scheutje algoritme in zich hebben, maar toch hoofdzakelijk dat eerste. Nothing beats AI like humanoids.
Vervolgens word ik benaderd door enthousiaste (vaak eigenaren) van bedrijven, die zeggen: ‘dat wil ik ook! En mijn communicatieafdeling krijgt het niet voor elkaar.’
Ja, lullig, hè? Dat ze dat zeggen over hun eigen communicatieafdeling. Kom ik zo op terug.
‘Krijg ik de creatieve hand?’, vraag ik dan.
‘Tuurlijk!’ antwoorden ze.
Maar dan word ik gevoerd met droge informatie en regeltjes, duizend voorwaarden en een dwangbuis. En gaat mijn tekst langs drie commissies die hun plasje erover doen.
Opbouwende feedback is goed. Commissieplasjes zijn om te huilen.
Zie het zo: in mijn eigen keuken heb ik onbeperkt toegang tot ingrediënten en keukenapparatuur en de tijd, ruimte en vrijheid om te experimenteren. Dan ontstaat er wel eens een meesterwerkje. Maar als je me slechts drie ingrediënten, een recept van drie pagina’s, een kruidenverbod én een te strak kokstenue geeft, verwacht dan alsjeblieft geen creatief vijfsterrengerecht.
Toen ik zelf nog in loondienst werkte, lukte het mij vaak ook niet om meesterwerken te schrijven. Precies om bovengenoemde redenen. Daarom ben ik voor mezelf begonnen.
Nu ben ik duurder dan jouw communicatieafdeling en vraag jij mij om voor je te schrijven. Laat me dan in vredesnaam doen waar je me voor betaalt.
Óf geef je communicatieafdeling wat meer vrijheid en vertrouwen.
Einde rant.
PS Het was misschien verstandig geweest deze post vooraf nog even langs drie commissies te laten gaan, maar een reageerder zei ooit dat ‘overthinken de sju eruit haalt’.
#metjus en een #korreltjezout #rustaaahg #vrijheid #vertrouwen #morgenbenikweerdiplomatiek #kusjedoei
