Het beestje bij de naam noemen

Je bent pas schrijver als je een boek hebt geschreven, dacht ik. Dus ik vol goede moed op zoek naar een stappenplan. Daarbij stuitte ik op ‘the story circle’ van Dan Harmon, waarin hij stelt dat bestsellerverhalen allemaal min of meer dezelfde stappen doorlopen. 

In een YouTubefilmpje over deze aanpak bleef mijn hersenpan haken bij het volgende plaatje. Dan Harmon zegt dat er drie dualiteiten zijn die universeel zijn, namelijk, het contrast tussen: 

⚫ Leven en dood

⚫ Bewustzijn en onbewustzijn

⚫ Orde en chaos

In de Westerse wereld laten we vaak alleen de bovenkant van de cirkels zien. Het gaat hoofdzakelijk over de mooie stukkies. De dood, het onbewustzijn en de chaos laten we voor het gemak even achterwege.

Best logisch ook, want mensen die alleen maar praten over dood en chaos zijn niet per se de gezelligerds op een feestje. Het delen van je eeuwige struikelblokken en de vele egododen die je sterft als je weer eens iets ‘mènnnnn, wat doms!’ heb gezegd in een overleg met een klant, het mag wel, maar met mate. En liefst als je de oplossing al gevonden hebt en daar gelijk een e-learning van gemaakt hebt. 

Ook in bedrijfsverhalen hoor je vaak alleen de gepolijste kant. De saleskant. Ik spreek wel eens klanten die me de opdracht geven ‘het beestje niet bij de naam te noemen’ in hun teksten. In doekjes gewikkeld moet ik dan ergens een puntje aan lullen. Maar pas als ze zélf het beestje bij de naam noemen, snap ik wat hun organisatie doet. 

Mijn voorstel? Al die stoffige marketingpraatjes ‘demummificeren’ en echt maken. De wikkels eraf. Wit én zwart. 

Want dat is wat de cirkel rond maakt.